Neden herkes sevdiği işi yapmalı?
Mutsuz hem de çok mutsuzuz.
Bunun kişiden kişiye değişen çok farklı nedenleri olsa da birkaçı var ki en önemli mutsuzluk nedenlerinin en başında onlar geliyor!..
Genel algı ekonomik sıkıntılar, işsizlik ve gelecek güvencesinin olmadığı yönünde.
Doğru mu? Doğru. Ama bir de yanlış meslek seçiminin yarattığı huzursuzluk, mutsuzluk ve en önemlisi de memnuniyetsizlik var ki bu her şeyin önüne geçebiliyor.
Bu konudaki yanlışların en başında da doğru insan gücü planlamasının olmaması, istihdama yönelik eğitimin yapılmaması ve eğitimin hiçbir kademesinde çocuklarımızın ilgi, yetenek, beceri ve hayallerinin dikkate alınmaması geliyor.
Eğitimin temel felsefesi her öğrencinin tek tek ilgi ve yeteneklerinin keşfedilmesi ve onların geliştirilmesi iken ne MEB ve YÖK ne de ÖSYM bunu zerre kadar dikkate almıyor. Çocuklarımızı doğru yönlendirmiyor.
Sınav, dershane ve diploma odaklı eğitim yüzünden nesiller feda ettik, mutsuzluğun doruğuna çıktık, çırak ve kalfalığı öldürdük. Milyonlarca kalifiye elemana ihtiyacımız varken, milyonlarca diplomalı işsizimiz var noktasına geldik ama hâlâ bizleri asıl mutsuz eden, üretimden düşüren, refah ve mutluluğumuzu gölgeleyen yanlış eğitim politikalarının farkında bile değiliz!..
Doğru meslek!
Önemli olan popüler meslek mi yoksa kişiler için en doğru meslek mi?
Doğru meslek seçmeyen, istediği bir alanda iyi bir eğitim alamayan, öğrenim gördüğü alanda iş bulamayan ve en önemlisi de hangi kademede olursa olsun yaptığı işi sevmeyen ve ona değer katmayan çalışanlarla bir yere varamayız. Varamıyoruz da.
Ne onlar mutlular ne de işverenler. Kısır bir döngünün içerisinde kıvranıp duruyoruz ve daha da acısı bu sarmaldan bir türlü kurtulamıyoruz.
Ne olur artık bunu anlayalım!
Eğitim sistemimize, insan gücü planlamasına, kalkınma programlarımıza, istihdama ve en önemlisi de geleceğimize buna göre yön verelim.
Akıl, bilim, kalite ve liyakat çerçevesinde planlı, programlı yol alalım ki insanlarımız huzurlu, yaşam kalitemiz yüksek, çalışanlarımız mutlu ve ülkemiz çok daha güçlü olsun. Üretim potansiyelimiz zirveye ulaşsın…
Peki, bu o kadar zor mu?
Kesinlikle hayır!
Yeter ki önceliğimiz bu olsun.
Öğrencilik yılları ve çalışma yaşamı, insan ömrünün en mutlu yılları olmalı.
Birinde öğreniyor, diğerinde üretiyorsunuz. Daha güzel ne olabilir ki!
Eskiden en güzel anılar öğrencilik yıllarına ve çalışma yaşamına aitti. Büyüklerimiz o yıllarını anlata anlata bitiremezlerdi. Sınav ve diploma odaklı eğitimle birlikte hepsi yok olup gitti…
Mezun olduğu okulun önünden geçmeyen, çok uzun yıllar çalıştığı iş yerinin ismini bile ağzına almak istemeyen nesiller yetiştirdik!
İstediğimiz bu muydu?..
Eskiye göre daha çok ve daha görkemli diplomalarımız var ama pek çoğumuz ne mesleğimizi ne işimizi seviyor ne de çalıştığımız kurumlara aidiyet hissi duyuyoruz.
İşverenler çalışanlardan, çalışanlar da onlardan memnun değil. Hizmet alanlar ise hiçbirinden memnun değil!..
Peki bu yanlışta daha ne kadar inat edeceğiz, kabahati birbirimizin üzerine atmaktan ne zaman vazgeçeceğiz ve tüm paydaşları mutlu edecek bir çözüm arayışını el birliği ile ne zaman gerçekleştireceğiz?..
Defalarca dile getirdik, bir kez daha hatırlatalım:
Eğitim her şeyden önce o eğitimi alanları ve diğer paydaşları mutlu etmeli; diplomanın ve okumuşların itibarı hiçbir zaman ayaklar altına düşmemeli.
“Hiç okuyanla okumayan bir olur mu?”, “Bana bir kelime öğretenin kulu kölesi olurum”, “İlim Çin’de de olsa git öğren”i şiar edinen bir kültürden geliyoruz. Binlerce yıllık kadim tarihimizde okumuşlar hep baş tacımız olmuştur!
Bu konuda değişen bir şey olduğunu sanmıyoruz. Yine aynı düşünüyoruz ama uygulamada farklılıklar var; bunun kasıtlı olduğuna inanmıyoruz.
Özetin özeti: Eğitim bir ulusun geleceğidir. Bu konuda hiçbirimizin “Ben yaptım oldu” ya da “Pardon” deme lüksü olamaz. Kaybedilen her şey yeniden kazanılabilir ama kayıp nesiller ve yitirilen zaman asla geri gelmez!..
Sende Yorum yap