Türkiye’de böyle Amerika’da öyle
Ülkemizde çocuk sporcuları yetiştiren koçlar için en önemli problemin başında veliler geliyor. Çünkü her veli, çocuğunun çok yetenekli olduğunu, ancak ona haksızlık yapıldığını düşünüyor. Bu şikayetlerini ve baskılarını da eğitimcilere sıkça uyguluyorlar.
Altınordu Kulübü çocuk futbolcu yetiştirmede ülkemizde bir numara…
Fakat, veli baskısı onları da bunaltmış durumda. Ve bu baskıdan artık “yapay zekâ” ile kurtulmayı planlıyorlar. Bundan böyle oyuncu kadrolarının “Eşitlik İlkesi”ne göre “Yapay Zekâ” tarafından belirleneceğini duyurdular.
✰ ✰ ✰
Geçtiğimiz gün bu konudan bahsetmiş ve sistemin bana göre yanlış olduğunu belirtmiştim. Çünkü, sporda rakamlardan oluşan bilimsel veriler bir yere kadar geçerlidir.
Yetenek seçimi sayılara değil, sahadaki işlevlere ve özel becerilere bakılarak yapılır.
O becerileri yapay zekâ değil, oyuncu karakterlerini sürekli izleyen koçlar keşfeder.
Bu yazımdan sonra, gazeteci dostum ve futbol teknik direktörü Nejat Kabay, çocukların Amerika’da nasıl yetiştirildiğine dair bazı bilgiler aktardı. Ülkemizle kıyaslama yapmak açısından önemli bir kaynak…
O yüzden sizlerle de paylaşmak istiyorum.
✰ ✰ ✰
Amerika’da lise takımında koçla konuşmaya giden anne-baba değil, çocuğun kendisidir. Lise basketbol takımına seçilen gencin velisinin önüne hemen bir sözleşme gelir. Sözleşmeyi okuyunca şunu hissedersiniz:
Bu kâğıt, basketboldan çok karakter anlatıyor.
Her şey küçük şeylerle başlıyor.
Soyunma odasında formalar asılı, ayakkabılar rafında, yerde çöp yok. Antrenmana tam saatinde çıkılıyor. İşin var diye antrenmandan erken çıkmak yok.
Sonra tavır geliyor.
Oyundan alındın diye surat asmak, trip atmak yasak.
Ve süre hediye değil.
Koç açık konuşuyor:
Herkese eşit süre yok!
Daha çok oynamak istiyorsan şikâyet etmiyorsun, önündekini geçiyorsun.
✰ ✰ ✰
Ama önce öğrencisin.
Her dersten en az 70.
Düşersen not düzelene kadar gözetimdesin.
Düzeltemezsen formayı da alamazsın.
Koç gayet net belirtiyor:
İleride oynayamayacağını bildiğim bir oyuncuya bugünden yatırım yapmam. O gün en az 4 ders saati okulda değilsen, antrenman yok. Cuma mazeretsiz okula gitmeyen, cumartesi oynamıyor.
Bir sorun varsa, önce çocuk koçla konuşuyor. Veli toplantısı yapılsa bile çocuk masada oluyor. Velilere düşen tek şey, tribünde destek olmak.
Koçluğu koç yapıyor.
Tribünden koçluk yapmaya kalkan veli salondan çıkarılabiliyor.
✰ ✰ ✰
Sözleşmeyi ilk okuduğunuzda sıkı buluyorsunuz. Fakat düşündüğünüzde değerini anlıyorsunuz.: Aslında bu kâğıt çocuklara şunu öğretiyor: Sahada da hayatta da hiçbir şey hediye edilmiyor, kazanılıyor.
Sizce, böyle bir sözleşme Türkiye’de geçerli olur mu?
Bence asla olmaz!.. Zaten yok da!..
Categories: Türkiye’de böyle Amerika’da öyle
Sende Yorum yap