Mesele Netanyahu değil, Siyonizm

. Yazar - Kimbilir Editör 12 Kasım 2026 Perşembe

“İsrail’de değişen bir şey olmayacak!” diye geliyor dilimin ucuna… “ “Kötü bir şey olmasın, nazarımız değmesin, her şey yolunda gitsin” diyerek dilimi ısırıyorum. Evet, hükumet kurma görevi, Siyonist Cumhurbaşkanı Herzog tarafından eski genel kurmay başkanı, yeni Siyonist siyasetçi Gadi Eisenkot’a verildi; adam 2022’den beri Netanyahu’nun hem parti-dışı bakanı, hem bütün soykırım, yerinden çıkarma, sürgün ve bombalama operasyonlarını yönetiyor. Askerlik hayatı boyunca, İsrail silahlı Kuvvetleri’ni güçlendirmeye, asker sayısını arttırmaya ve siber savunma komutanlığı kurulmasına odaklandı.

Ama, Eisenkot, geçen yıl görevini bıraktı ve Netanyahu’nun ülkeyi felakete sürüklediğini öne sürerek parti kurdu.

Sadece bu bile insanın 76 bin Filistinlinin hayatını kaybettiği katliamın durabileceği konusunda umutlu olmasına yeter. Ayrıca bu mezalimin konusu, canlı tanığı ve sona ermesi için barışçı yollarla mücadele eden ve nihayet 120 üyeli mecliste 19 üye ile anahtar grup haline gelen 19 Arap milletvekilinin Eisenkot’un Yashar partisini desteklemeye karar vermesi, bu umudu zirveye çıkartıyor.

Erken belki. Bundan önce, 1995’te bir Siyonistin kurşunu ile can veren başbakan İzak Rabin ile birlikte toprağa gömülen umutlar gibi, bu da sadece bizim değil tüm dünyada barış seven insanların boşuna heyecanlanmasından ibaret olabilir mi? Bilemeyiz; çünkü İsrail denen yapı, bir devlet değil, Ben-Gurion döneminden başlayıp Netanyahu yönetimine kadar uzanan tarihi boyunca terörizme bağlı kalmış bir örgüt. Eisenkot da --seçime girerken-- “Herkesi askere alan bir Siyonist hükümet kurmak için elimden gelen her şeyi yapacağım” demiş bir kişi. Başbakan olursa, “demokratik bir Yahudi olarak kalacağına ve Hamas’ı dağıtacağına” söz vermiş bir siyasetçi.

Ama 12’si ortak listeyle, 7’si Mansur Abbas’ın partisinin adayı olarak İsrail parlamentosu Knesset’e girmiş bu 19 “Arap” milletvekili, 7 Ekim’e giden yıllardaki ve o günden beri devam eden soykırımı, sürgün ve işgal uygulamasına aynen devam edecek bir hükumetin kurulmasını kolaylaştırmak için güvenoyunu vermezlerdi, diye düşünmek lazım. Gerçi parti başkanı Mansur Abbas, Filistin Yönetimi Başkanı Mahmut Abbas gibi İsrail’i bir devlet olarak reddetmiyor ve iki toplumlu-tek devletli formül içinde “pragmatik entegrasyon” dediği bir formülle İsrail’in bir Yahudi devleti olduğu gerçeğini kabul ediyor. Ama onun ve partisi Ra’am’ın 7 milletvekilinin Siyonistlerin “Filistin’i yok etme” projesine destek vermesi beklenemez. Nitekim, Mansur Abbas, Eisenkot’un Yashar partisi ve onu destekleyecek olan diğer Musevilerle bir koalisyona asla girmeyeceğini söyledi.

Fakat, yine de Eisenkot’un “Yahudi değerlerine dayalı ancak tüm vatandaşlar için eşit haklara sahip bir devlet” formülü, uygulamaya gelince nerelere savrulabilir, bilinemez. İsrail’in sorunu, kuruluş temelindeki Siyonist harcıdır, bence. Eisenkot, Filistinlilerle iki devletli çözüme karşı; Ürdün Vadisi ve Batı Şeria’da yerleşim yerlerine izin vereceğini söylüyor. Ama öte yandan da Gazze Şeridi’nde uzun vadeli bir ateşkes ve askerden arındırma planını savunuyor. Fakat Eisenkot’un kendi yönetimini Netanyahu’dan ayrıştırmak istemeyeceği de biliniyor.

Evet Araplarla (nedense Knesset üyelerine Filistinli değil Arap deniliyor!) bir koalisyon protokolü imzalanmayacak; ancak Eisenkot’un vaat ettiği “güçlü bir güvenlik politikası ve iç birliği” sağlamak için Arap oylarına güvenoyundan sonra da ihtiyacı var. Bunu kaybetmemek için İsrail ordusunun Batı Şeria’da kanunsuz işgallerde Yahudi yerleşimcilerden yana olmasına, Gazze’de Trump’ın arabuluculuğuyla imzalanan ateşkes anlaşmasının ihlaline hemen son verebilir.

Yashar (İbranice, doğru, dürüst anlamına geliyor) partisi, Netanyahu’nun Likud’una önemli bir rakip olarak ortaya çıktı. Bünyesinde Netanyahu ile ortakları Ben Gvir ve Bezalel Smotrich’in yargılanmasını isteyen siyasetçiler var.

Yani, umudu korumak için yeterince sebep var. Dilimizi ısırmaya devam edelim.