Aşkın gözü kör değildir

. Yazar - Kimbilir Editör 15 Kasım 2026 Pazar

Ferhat ile Şirin kavuşsalardı, aşkları üçüncü yılında biter miydi? Kerem ile Aslı, yıllar sonra ev işleri yüzünden kavga eder miydi?

Nörobilimci ve tıp kökenli bazı meslektaşlarımla aşkı konuştuğumda ya da yazılarını okuduğumda bu sorular aklıma geliyor.

Hormonlar, kimyasal tepkimeler, ödül mekanizmaları... Sanki aşk insanın bir süreliğine yakalandığı, sonra kurtulduğu bir hastalık.

Fransız yazar Frédéric Beigbeder’in Aşkın Ömrü Üç Yıldır adlı romanı da var. Başlığı neredeyse bilimsel bir hükme dönüştü. Üç yıl dolunca aşkın garanti süresi bitiyor sanki!

Elbette aşkın beyinde ve bedende bir karşılığı var. Ama bir şarkının titreşimlerini ölçmek, onun neden bizi ağlattığını açıklamaya yeter mi?

Görme kusuru mu?

Sevgili hocam, psikiyatrist Prof. Dr. Mehmet Sungur’un bir sözü var: “Aşk, bir görme kusuru, evlilik ise bu kusurun tedavisidir.” Düşündürücü bir benzetme.

Ne demek istediğini anlıyorum. İlk heyecanla sevdiğimiz insana onda olmayan özellikler yakıştırabiliriz. Zamanla hayal perdesi aralanır. Ama o perde kalktığında aşk da mutlaka bitmek zorunda mı?

Bence hayır. İlk büyülenme geçtikten sonra da aşk devam edebilir. Hem de gözleri açık bir aşk.

Âşık, dış dünyanın bitmek bilmeyen uyaranlarını gönüllü olarak geri plana itip, sevdiği insanın dünyasına açılıyor. Sesindeki küçük değişimi, yüzündeki yorgunluğu, başkalarının kaçırdığı ayrıntıları fark ediyor. Bu bir körlük değil, yeni bir görme biçimi.

Sevdiği insanın kusurlarını da tanıyor. Eksiklerini, zaaflarını, inatçılığını, tuhaf alışkanlıklarını biliyor. Hangi öfkesinin altında kırgınlık, hangi sessizliğinde kaygı olduğunu öğreniyor.

Yine de seviyor.

“Seni kusursuz sandığım için seviyorum” demekle “Kusurlarını biliyorum, yine de seninle olmak istiyorum” demek aynı şey değil. Bence aşkın asıl sınavı da burada başlıyor.

Bu, hiç kızmayacağı, hiç incinmeyeceği anlamına gelmiyor. Seven insan da öfkelenir, tartışır, uzaklaşmak ister. Haklı olduğu konuda geri adım atmaz. Sevgi anlaşmazlıkları ortadan kaldırmaz. Ama her anlaşmazlığı da bir son olarak görmez.

Aşk dikkat ister

Peki bugün böyle bir aşkı yaşamak neden zorlaşıyor?

Bence cevap biraz da içinde yaşadığımız toplumda. Dikkatimizin ekonomik bir kaynağa dönüştüğü bir çağdayız. Ekranlar, bildirimler, mesajlar... Her şey birkaç saniyemizi istiyor. Bu küçük kopuşlar günün sonunda zihnimizi ele geçiriyor.

Sevdiğimiz insanı dinlerken bile gözümüz telefona kayıyor. Daha ilginç bir haber, daha eğlenceli bir video hep elimizin altında. Bir insana gerçekten dikkat kesilmek giderek zorlaşıyor.

Üstelik mesele telefonlardan ibaret değil. Bir de başarı ve haz kültürü var. Her alanda daha verimli olmaya, daha çok şey yaşamaya çağrılıyoruz. Hazzı da hemen istiyoruz. Beklemek, uğraşmak, can sıkıntısına katlanmak pek makbul sayılmıyor. Oysa aşk bazen tam da bunları gerektiriyor.

Aynı derdi üçüncü kez dinlemek, birlikte sıkıntılı bir gün geçirmek, kırgınlık geçene kadar sabretmek... Sosyal medyada paylaşılacak kadar parlak anlar değil bunlar. Ama aşk biraz da o gösterişsiz anlarda yaşıyor.

Aşk her gün aynı heyecanla sürmez. Bazen coşku azalır, yerini sakinliğe bırakır. Sevdiğiniz insan sizi herkesten çok güldürür, bazen de en çok o kızdırır. Mesele bütün bunların içinden geçerken birbirinizi yeniden seçebilmek.

Belki Ferhat ile Şirin kavuşsalardı, gerçekten tartışacaklardı. Kerem ile Aslı da birbirlerine küsecekti. Ama bu, aşklarının bittiği anlamına mı gelirdi?

Destanlar, kavuşmak uğruna neler yapılabileceğini anlatıyor. Oysa benim merak ettiğim, bu âşıklar kavuşabilselerdi, yıllar sonra birbirlerine nasıl bakacakları.

Bir insanın yüzündeki yılları, içindeki kırgınlıkları, bütün kusurlarını öğrendikten sonra da eline uzanmak... İnsan belki de bir başkasını en çok o zaman görür.