s

Mahallenin Can abisi

Mesleğe başladığım ilk yıllarda DMC, yazılı basının kalesiydi. Milliyet, Posta, Fanatik, Radikal ve Finansal Forum, Bağcılar'daki binada basılırdı. Gazetelerin tirajı tarihi seviyelere yükselmişti. Binada genel yayın yönetmenlerinden, ofis boylara kadar herkes keyifliydi. Mesleğimiz, emeklerimiz halkta büyük bir karşılık buluyor, tirajlar uçuyor, sayfalarımız ilanla dolup taşıyordu...
2002 Dünya Kupası ve 2008 Avrupa Şampiyonası günlerini dün gibi hatırlıyorum. Öyle çok ilan alıyordu ki gazeteler, ilanlardan kalan yerlere koymak zorundaydık haberlerimizi! Sayfalarda yer kalmadığı için geri çevrilen ilanlar bile oluyordu.
Sosyal medya hiç yoktu, internet gazeteciliği ise henüz emekleme yıllarını yaşıyordu...
DMC'nin kapısından Şubat 1998'de girdim ben. Rahmetli büyüğüm Onur Belge'nin uzattığı yardım elini tutmuş ve Radikal'de başlamıştım mesleğe. Spor servisinde Mehmet Güçlü ve Hüseyin Sakarya'nın yanındaydım. İlk birkaç ay antrenman turlarıyla geçti. Bir gün Radikal masasında gazeteleri okurken rahmetli İsmet Tongo yanıma geldi, "Sen bundan sonra Fanatik'in Galatasaray masasında çalış, daha hızlı öğrenirsin" dedi...
Şakayla karışık Fenerbahçeli olduğumu söyledim ama İsmet abi için değişen bir şey olmadı. Laf ağızdan çıkmıştı bir kere. Galatasaray masasında bir Fenerbahçeliydim artık... Yolun başındaki bir gazeteci olarak Fanatik'e beklenmedik geçişimle birlikte Can (Uyguç) abiyle mesaimiz başlamış oldu. Zaten aynı kattaydık ve elbette tanıyordum kendisi ama artık aynı gazetedeydik.
Can abi sabahları servise genelde erken gelir, kahve eşliğinde gazetelerini okur, sonra da uğraşacak adam arardı etrafta! En fazla Tolga (Umay), Can (Tongo), Berkuk (Ünyay), Hakkı (Yılgın), Zafer'e (Büyükavcı), Çiğdem'e (Korkmaz), rahmetli Serhat'a (Demirtaş) ve Volkan'a (Aliakar) takılırdı. Genel yayın yönetmenimiz Necil (Ülgen) abi ve yine gazetenin en değerli isimlerinden Yalçın'la (Uygun) çok yakındı.
Ben askerden döndükten sonra bir süre daha Fanatik'te çalıştım. Ardından da Posta'ya geçtim. Can abinin yeni adresi de bir süre sonra spor servisi müdürü göreviyle Posta oldu. Fanatik'te başlayan birlikteliğimiz beş yıl Posta'da devam etti. Ben 2005'te Milliyet'e geçtim, Can abi Posta'daki görevini sürdürdü.
Can Uyguç, Posta'da bize müdürlük değil, abilik yaptı. Aramızdaki ilişki her zaman müdür-editör ilişkisinden çok abi-kardeş sıcaklığıydı. Hem günlük işlerde hem de maaş zammı dönemlerinde elinden geldiği kadar abiliğini göstermeye gayret ederdi.
Beş yıl çalıştım bir gün bile sorun yaşamadım Can abiyle. Çünkü hep güler yüzlü, iyi niyetli ve samimiydi. Ufak tefek yanlışları asla büyütmez, kalp kırmamaya gayret ederdi.
En çok da yüzünden hiç eksik olmayan tebessümünü severdim Can abinin. "Biz işimizi iyi yapalım, gerisini bir şekilde hallederiz, takmayın kafanıza" der gibiydi. Coşkun (Türk) abi başta olmak üzere ekibine güvenirdi, çok da severdi...
Malumunuz çok sıkı Fenerbahçeliydi Can abi. Fenerbahçe iyi ve mutluysa, o da iyi ve mutluydu. Diğer tutkusu Inter'di. Başkan Moratti'ye çok kızsa da yakından takip ederdi ikinci takımını. Basketbola da çok düşkündü. Rahmetli İsmet Badem, Ümit Avcı ve Gökhan German'la sık sık basketbol sohbetleri yapardı...
Can Uyguç mahallenin en güzel abilerinden biriydi ve maalesef henüz 59 yaşındayken koptu bu fani dünyadan. Levent'teki Barbaros Hayrettin Paşa Camii'nin avlusu, yakınları, dostları ve eski çalışma arkadaşlarıyla doluydu. Çok değerli eşi Şebnem abla, cenazede bile zarifti. Acısını kalbine gömmüş, yüzüne yansıyan derin kederi çevresine hissettirmemeye çalışıyordu sanki. Biricik oğulları Emre de tıpkı annesi gibi güçlü durmanın gayreti içindeydi.
Can Uyguç benim çok severek ve isteyerek "abi" dediğim insanlardan biriydi. Sahiden abiydi; kırmadan, dökmeden gitti. Varsa bir hakkım sonuna kadar helal olsun, mekanın cennet olsun abi.

Categories: Mahallenin Can abisi

Haber Yorumları

Henüz Yorum Yapılmamış.

Sende Yorum yap

Son dakika haberler

En güncel ve en doğru, tarafsız haberin merkezi.