Tarım deyip geçmeyin!
Tarım ve Orman Bakanı İbrahim Yumaklı hayvancılıkta Avrupa birincisi, tarımda dünya yedincisi, bal üretiminde de dünya ikincisi olduğumuzu söylemiş.
Tam detaylarını bilmiyoruz ama gurur duyulacak bir tablo.
Peki et ve tarım ürünleri ile bal fiyatlarına baktığımızda Avrupa’nın ve dünyanın en ucuz ürünlerine mi sahibiz yoksa en pahalısına mı? Hele ki alım gücü çerçevesinde üretenlerin ve tüketenlerin memnuniyet analizlerine baktığımızda yaşanan çelişkilerin ötesindenasıl bir tablo söz konusu?
Olaya bir de şu çerçeveden bakalım.Üretici harcadığı paranın ve emeğinin karşılığını alabiliyor mu? Belirlenen taban fiyatlarüreticiyi enflasyona ve maliyet artışlarınakarşı koruyor mu?
Çok daha önemlisi akıllı tarım yapabiliyor muyuz?
Tarım ve hayvancılık sektörününyanı sıra karakovan balını seven birisi olarak Bakan Bey’in sözünü ettiği sektörleri
yakından takip eden ve hatta hobi amaçlı da olsa minik bir üretici ve sektördeki sıkıntıları birebir yaşayan biri olarak çiftçilerimize bir dokunan bin ah işitiyor diyebiliriz…
Bakan Bey’in bu konudaki samimi çabaları takdire şayan ama yaşananlar da ortada.
Örneğin üzümde, narenciyede ve özellikle de zeytinde toplama ücretleri ürün fiyatının üzerine çıktı ve bu yüzden toplama masrafının altından kalkamayacağını anlayan pek çok üreticiürününü dalında bıraktı!
Toplanan ürünün yarısını da verseniz ortakçı bulamıyorsunuz. Artan mazot fiyatlarını karşılayamaz noktaya geldiğiniz için de pazara götürüp satma külfetine katlanamıyorsunuz!
“Tarım ve hayvancılık öldü, ölüyor” feryatları yükselirken Bakan Bey’in verdiği rakamlar çiftçinin yüreğine su mu serpiyor yoksa yüreklerindeki yangını daha mı alevlendiriyor?
Ziraat odaları, çiftçi dernekleri bu konudane düşünüyor, köy kahvelerinde ne konuşuluyor, çarşıya pazara, markete gidenlerin bu yöndeki görüşleri ne?..
Bu noktada yıllarını eğitime adayan birisi olarak beni ilgilendiren en önemli konu çiftçiliğin ve hayvancılığın birkaç nesil sonra minimum noktaya inmesi; hatta yok olması. Köy okullarını kapatarak köyleri boşalttık; isimlerini köyden mahalleye devşirmekle kalmayıp üretici olmaktan çıkartıp tüketici noktasına getirdik…
İspanya yıllar önce dağ tepe, devlet özel demeden ülke genelindeki ağaç çeşitliliğini ikiye indirip zeytin ve bademe döndü. Onunla da yetinmeyip tüm tarım alanlarını makineli tarıma elverişli hale getirdi. Çok daha önemlisi çiftçinin, köylüsünün, rençberinin hep yanında oldu.
Biz olmuyor muyuz? Elbette oluyoruzama çok daha fazlası gerekiyor. Örneğin zeytin ve zeytinyağında bizim ürünlerimiz çok daha kaliteli olmasına karşın onlarla rekabet etmemiz fiyat açısından mümkün değil.
Maliyeti belirleyen onlarca kalem var ama sadece ve sadece toplama süresine ve toplama ücretine baktığınızda aradaki uçurumun boyutlarını ve yaşanan vahametin çapını görebilirsiniz.
Akıllı tarıma ve Bakan Bey’in de dikkat çektiği gibi standart üretime geçmek zorundayız. Dahası tarım eğitimi veren, çiftçi yetiştiren, üretimi yaşam biçimi olarak gören gençler yetiştirecek okullarımızın sayısını süratle artırmalıyız.
Herkesi üniversite mezunu yapmanın çok da matah bir şey olmadığını acı tecrübelerle yaşıyoruz. 4+4+4’te hızla revizyona gitmeliyiz. “İlle de akademik eğitime yöneleceğim, beyaz yakalı olacağım” diyenlere her türlü desteği sağlayalım, önlerini açalım ama “Ben çiftçi, zanaatkâr, tamirci olacağım; atalarım gibi köyümde kalıp ekmeye, biçmeye, hayvancılığa devam edeceğim” diyenleri de en iyi şekilde yetiştirerek her türlü desteği sağlamalıyız.
Fransa, İsviçre, Hollanda, Almanya, Amerika, Çin gibi ülkeler, diğer farkındalıklarının yanı sıra özellikle çiftçilikleriyle de övünüyorlar.
İlgili ülkelerin okullarını ziyaret ettiğimizde, sınıflara girip “İleride ne olmayı düşünüyorsunuz?” diye sorduğumuzda, bizde “çiftçi olmak istiyorum” diyene hiç rastlamasanız da onlarda birkaç tane de olsa mutlaka görüyorsunuz…
Tarımı, hayvancılığı, toprağı, suyu, havayı, üretimi, pazarlamayı, çarşıyı, pazarı, mutfağı, üreticiyi, tüketiciyi mutlaka ama mutlaka ciddiye almalıyız.
“Onca sorun içerisinde tarıma, hayvancılığa gelinceye kadar neler neler var” diyen çok çıkacaktır. Eğitime de hep bu gözle bakıldı. Oysa yaşama dair en önemli konular bunlar. Önemlerini anladığımızda umarız çok geç olmaz.
Özetin özeti: Yapacak çok işimiz var. Yaşamak için tarıma, refahımız için katma değeri yüksek üretime, geleceğimiz için aklı, bilimi, pedagojiyi referans alan eğitime çok daha fazla kafa yormalıyız. Şimdi değilse ne zaman?
Sende Yorum yap