2026da ilk heyecan, 1979da son deplasman! Bir takım gökyüzünde yok oldu: Pakhtakor-79

. Yazar - Kimbilir Editör 30 Haziran 2026 Salı

Derleyen: Oğuzcan Atış / Milliyet.com.tr –ABD, Meksika ve Kanada’nın ortaklaşa ev sahipliği yaptığı 2026 Dünya Kupası, geçmişteki turnuvalardan farklı olarak 32 ülke yerine48 ülkeninkatılımıyla gerçekleşiyor. Bu yıl yapılan turnuvada oynayan48 takımiçindeki 4 takım, tarihlerinde ilk kez Dünya Kupası'na katılıyor. Bu ülkelerden biri de 1991’de Sovyetler Birliği’nin parçalanmasının ardından bağımsızlığını kazanan Özbekistan oldu. K Grubu'nda mücadele eden ülke, ilk Dünya Kupası deneyiminde çıktığı sonmücadeledeDemokratik Kongo Cumhuriyeti ile karşılaştı. İki ülkenin tarihlerinde ilk kez karşı karşıya geldiğibumücadelesonucunda Özbekistan 3-1 yenilerek grubunun sonuncusu oldu ve Dünya Kupası'na veda etti. Demokratik Kongo Cumhuriyeti ise tarihinde ilk kez son 32 turuna yükseldi ve İngiltere'nin rakibi oldu. 2026 Dünya Kupası, Özbekistan’ın da içinde olduğu bazı ülkeler için skandal olarak tanımlanabilecek bir dizi olayla başladı. Turnuva öncesi ABD’ye gelen Senegal ve Özbekistan millî takım kafileleri, yoğun güvenlik kontrolleriyle karşılaştı. Özbekistan millî takımı, polis köpekleri eşliğinde arandıktan sonra stada giriş yapabildi.

DEPLASMANA GİDEN UÇAK HEDEFİNE ULAŞAMADI

Takvimler 11 Ağustos 1979’u gösterdiğinde Sovyet Özbekistan'ının en güçlü futbol takımlarından birisi olanPakhtakor, Sovyetler Birliği birinci ligindeki bir sonraki maçı için günümüzdeBelarus’unbaşkenti olan Minsk’e gitmek üzere yola çıktı.Pakhtakor, Minsk’te oynanacak maç öncesi çıktığı 4 maçı da kazanmıştı ve takımın morali yüksekti. Oyuncular ve teknik ekip deplasman maçından zaferle ayrılmayı ve bir sonraki maça odaklanmayı hedefliyordu. Ancak bu yolculuğun son olduğunu henüz kimse bilmiyordu. Takımın, Dinamo Minsk ile yapılacak maç içinAeroflotHavayolları'na aitTupolevTu-134A uçağıyla çıktığı bu yolculuk, Sovyetler Birliği tarihinin en büyük spor trajedilerinden birisi oldu.

Pakhtakorfutbol takımını taşıyan uçak hiçbir zaman varış noktasına ulaşamadı.Ukrayna’ya kadar sorunsuz ilerleyen uçuş, havada trajik bir dönüm noktasına sahne oldu; futbol takımını taşıyanTupolevTu-134, Ukrayna semalarında başka bir uçakla çarpıştı. Korkunç kazada, her iki uçakta bulunan 178 kişinin tamamı yaşamını yitirdi.Pakhtakor, bu kazada teknik ekip ve oyuncuların da içinde olduğu 17 üyesini kaybetti. Yaşanan kaza Özbekistan’ı şoke etti. Son maçlarında oldukça formda olan ve Avrupa turnuvalarına katılma umudu güçlenenPakhtakor, kadrosunun ve teknik heyetinin neredeyse tamamını kaybetmişti.

TAKIMIN YILDIZI KAZADAN SONRA KARİYERİNİ SONLANDIRDI

Yaşanan kaza, takımın uçakta bulunmayan üyeleri üzerinde de büyük bir travmaya sebep oldu. Takımın yıldız oyuncularından birisi olanTulaganIsakov, 27 Mayıs 1979'da Dinamo Moskova ile oynanan maçta AleksandrNovikov’unyaptığı faul sonrası ciddi bir sakatlık geçirmişti. 13 sezonda 252 lig maçında 52 gol atanIsakov, doktorların tavsiyesini dinleyerek tedavi sürecinin aksamaması için Minsk’e giden uçağa binmemişti. 2025 yılındaTheNew York Times gazetesine verdiği röportaj sırasında kazanın ardından yaşadıklarını anlatanIsakov, “Dinamo ile tekrar oynadığımızdaNovikov'ualt edeceğime kendi kendime yemin etmiştim. Daha sonra koltuk değnekleriyle takım arkadaşlarımın cenazesine katılmak zorunda kaldım. Çok ciddi bir sakatlıktı. Ama felaketten sonraNovikovTaşkent'e geldiğinde babam onu evimize davet etti ve hayatımı kurtardığı için ona teşekkür etti.” şeklinde konuştu.

Isakov, kazada hayatını kaybedenlerin anısına konuşma yapıyor

Isakov, kazanın ardından futbolculuk kariyerini sonlandırmaya karar verdi vekulüp antrenörüolarak çalışmaya başladı. Daha sonra Özbekistan Futbol Federasyonu'nda (UFA) çeşitli görevler üstlendi ve 2025 yılında hayatını kaybedene kadar UFA Futbol Veteranları Konseyi başkanlığını yaptı.Isakov, futbolu bırakma kararını anlatırken “Biliyorsunuz, bu benim için hâlâ çok acı verici bir konu. O adamlarla 14 yıl oynadım. O zamanlar Avrasya futbolu çok farklıydı. Moskova'da iki maç varsa, orada 10 gün kalırdık. Taşkent'e geldiğimizde bizi doğrudan takım kampına götürürlerdi. Yılın 365 gününden 265 gününü o adamlarla geçirdim. Kazadan sonra 'yeter artık' dedim ve futbol oynamayı bıraktım. Rahatlıklabeş altı yıldaha oynayabilirdim. Onlar benim ailemdi.” dedi.