Kim haklı?..
Bilgi kirliliğinin doruğa çıktığı bir dönemden geçiyoruz. Herkesin, herkese yönelik çok ciddi iddiaları var.
Peki doğru olan hangisi?
İddialar, suçlamalar, ayar vermeler farklı olsa da cevap hep aynı: “Elbette benim söylediklerim!..”
Peki o zaman herkes haklıysa, haksız olan kim? Herkesin söylediği doğru ise diğerlerine göre taban tabana zıt olan görüşler ya da iddialar içerisinde yanlış olan hangisi?
Bu durum sadece siyasette değil hemen her alanda yaşanıyor. Özellikle de eğitimde!
Öğretmenlere göre en önemli ders kendi dersleri, öğrenciye göre “hepsi boş şeyler”, velilere göre “nerede kendi dönemlerindeki eğitim”, iktidara göre eğitimde çağ atladık, muhalefete göre yerlerde sürünüyoruz!
Öğrencilerin, öğretmenlerin, velilerin, siyasilerin kafaları karışık da üniversitelerin, bilim insanlarının, anayasal kurumların olaylara bakış açıları arasında bir paralellik var mı?
Evet demek mümkün değil. Hatta onlarınki çok daha keskin. Hemen hepsinin kafası karışık, tıpkı yapay zekânınki gibi! Ya ne duymak istiyorsanız onu söylüyorlar ya da karşı taraf ne söylüyorsa tam aksini savunuyorlar.
Bir de derin sessizlik içerisinde olanlar var ki ne etliye karışıyorlar ne de sütlüye. Dünya yansa umurlarında değil. Kimileri ise tuzu kuru olduğu için sessiz. Her şeyden umudunu kestiği için konuşma gereği hissetmeyenlere ve “Konuşanların hâli ortada” diyerek kendilerine koruma kalkanı sağlayanlara gelince, en çok dışlanan onlar!…
Kim haklı?..
İçinde bulunduğumuz çağı hemen herkes farklı bir şekilde tanımlıyor. Bu tanımlamalardan birisi de Çelişkiler Çağı!
Biraz beyin jimnastiği yapmaya ne dersiniz?
Örneğin eğitim şart mı?
Öyle bir noktaya geldik ki eskiyi bir tarafa bırakırsak, bugün için “Hayır kesinlikle şart değil” diyenlerin oranı hepimizi çok şaşırtabilir.
Neden mi? Eğitim, eğitimciler ve eğitimliler hiç bu kadar değersizleştirilmemişti de ondan!
Aynı soruyu sanal dünya ve özellikle de yapay zekâ için sorduğumuzda da bugünkü cevaplar ile yarınkiler kesinlikle birbirinden çok farklı olacaktır. Göklere çıkaranlar kadar “insanlık için en büyük tehlike” diyenler çok olacaktır.
Peki eğitim öğrencilerin ilgi, yetenek, beceri ve hayallerini keşfediyor ve geliştiriyor mu yoksa köreltiyor mu?
Akla ilk gelen tespit “elbette geliştiriyor” yönünde olacaktır ama biraz detaylara inildiğinde ve özellikle sınav ve diploma odaklı eğitim sistemini irdelemeye başladığınızda, bırakın yetenekleri ve yaratıcılığı geliştirmeyi olanı da körelttiği yönünde onlarca argüman bulabilirsiniz.
Yine aynı şekilde konuları irdelemeye devam edelim:
■ Okulda geçen saatlerde dün mü daha mutluyduk, bugün mü?
■ Öğretmenlerimiz, velilerimiz, iş arayanlarımız, işverenlerimiz ve eğitim seviyesi ilkokuldan üniversiteye yükselen toplumun geneli dün mü daha mutluydu, bugün mü?
■ Dün mü daha özgürdük, bugün mü?
■ Alım gücümüz dün mü daha yüksekti, bugün mü?
■ Hayallerimiz dün mü daha büyüktü, bugün mü?
■ Saygımız, sevgimiz, aidiyetimiz, heyecanımız, vicdanımız, değer yargılarımız dün mü daha değerliydi, vericiydi; bugün mü?
■ Ailemize, arkadaşlarımıza, bizi mutlu eden etkinliklere, oyunlara, sokağa ayırdığımız zaman dün mü daha çoktu, bugün mü?..
Benzeri sorular dünyanın her yerinde tartışılıyor.
Dünü dünde bırakan da çok, geleceğe odaklanan da. En büyük ve en memnuniyetsiz olanlar ise yediden yetmişe bugünü yaşayanlar. Bu memnuniyetsizlikte eğitimin payı var mı, varsa ne kadar?
Bu soruyu ciddiye alıp doğru teşhisler konabilir ve doğru tedavi uygulanırsa gelecek kesinlikle bugünden daha iyi olacaktır. Yoksa bugün öğretmene sözel ve fiziksel şiddet uygulayan öğrenciler, yarın çok daha fazlasını yapma noktasına gelirlerse hiç şaşırmamak gerekir. Çünkü onları bu noktaya biz yetişkinler ve yanlışlarımız getirdi…
Alınan polisiye önlemler ve kısıtlamalar belki günü kurtarmaya yeter peki ya sonrası?
Akran zorbalığı, okulda şiddet, gelecek kaygısı sona erecek mi?
Özetin özeti: Yetişkinler olarak aramızdaki şaşı bakış açısını ne olur çocuklarımıza da aşılamayalım.
Onları da buna zorlamayalım…
Sende Yorum yap