Rezil olabilme çıtası
Rezil olma ölçütü her insan için aynı olmasa da hayatta arada o “Başkasını adına utanma” denen şeyi hepimiz hissederiz, değil mi? Hatta şu an düşündüm, galiba artık utanma hep ‘başkası adına’ yapılan bir şey oldu. Bu nedenle rezil olabilme çıtası yükseldikçe yükseliyor, bir türlü erişemiyoruz o mertebeye. Murathan Mungan’ın zamanında söylediği ve artık neredeyse rezilliğin tescil belgesi haline gelen o meşhur sözündeki gibi – ki az sonra söz edeceğim oyunda da geçiyor – “her şey olabiliyoruz ama rezil olamıyoruz”.

“Oradan Bakınca Mutluyuz”, bu rezil olamama hâlinin televizyon ve eğlence dünyasındaki karşılığına bakan bir oyun. Reyting uğruna göze alınmadık şey kalmayan o “Ne kadar rezil olursak o kadar iyi” (Bu dizesiyle Can Yücel’i de anıyor oyun) dünyanın iki etkili piyonu; Didem Özsoy ve Ayaz Yurdönü bir canlı yayında çarpışıyor. İlki, çok izlenen “Sohbetten Hayatlar” programının sunucusu, ünlü bir magazin figürü; hani arada iki göbek atıp ekran başındaki ‘canlarına’ öpücük yollayanlardan. İkincisi de o programın konuğu; bir müddet piyasanın kahrını çekmiş, çok izlenen mafya dizisiyle şansı dönmüş, şöhreti ve parayı yakalamış bir aktör.
Bir başka özellikleri ise eski karı koca olmaları, yani boşandıktan bir müddet sonra bir araya gelmeleri her şekilde cazip. Ancak tam da Ayaz’ın Didem’e canlı yayın konuğu olacağı akşam bütün Türkiye milli maça kitlenmiş durumda. Nasıl bir rezalet o kitleyi oradan koparıp gözlerini bu sohbete çevirmelerini sağlayabilir dersiniz? Hani ne kadarlık düşüş göze alınmalıdır, yoksa bu düşüşün bir dibi zaten yok mudur?
Özen Yula’nın yazıp yönettiği oyun, o ‘oradan bakınca’ pek mutlu görünen, şıkır şıkır kıyafetler içinde cilalı sohbetler edilen dünyanın yaldızlarını eğlenceli bir dille kazırken bu eski karı kocanın geçmişini de geriye dönüşlerle anlatıyor. Didem ve Ayaz nasıl hayatlardan gelip nereye gitmekteler, birbirlerinin hayatında nasıl bir yerleri vardı, şimdi iki yabancı mı olmuşlar, düşman mı yoksa bir anlamda müttefik mi, bunlara bakan geçmiş sahneler izliyoruz.
Don Kişot Tiyatro yapımı oyunda Didem ve Ayaz’da iki usta oyuncu; Tülay Günal ve Fırat Tanış var. Tülay Günal’ı yıllarca Genco Erkal ile yol arkadaşı olarak Brecht – Nazım yorumlarında izledik, Fırat Tanış’ı ise “Gelin Tanış Olalım’daki Abdal olarak. Aralarındaki uyum oyunun önemli artılarından. Özen Yula’nın metni eğlenceli, piyasadaki yaygın cehalete vurgu yapan kelime yanlışları çok matrak, kulaklarım ‘tramva’yı da aradı. Yazarken düşündüm şimdi herhalde “Bunun neresi yanlış?” diyenler olacaktır, öyle yaygın ki. Reji masasından yükselen ‘sıkıntı yok’lar, ‘aynen’ler de gayet eğlenceli, Oksijen’de Defne Akman’ın yazısında okudum; o ses Rıza Kocaoğlu’na aitmiş.
“Sohbetten Hayatlar”da zaman zaman barkovizyondan VTR’ler de izliyoruz. Seyirci yorumları, sokak röportajları, magazinden sahneler… Kamera karşısında Ayaz Yurdönü’nün oyunculuk kariyerini yorumlayan sinema eleştirmeni Akif Kutsal’ı sinema yazarı Şenay Aydemir oynuyor, çok da güzel olmuş. O çekimler yönetmen Zeynep Günay’a ait.
“Oradan Bakınca Mutluyuz” 12 Kasım Perşembe Trump Kültür Merkezi, 18 Kasım Çarşamba Sahne Dragos’ta.
Sende Yorum yap