U2’nun hatırladığı şey: Müzik

. Yazar - Kimbilir Editör 15 Kasım 2026 Pazar

,

U2’nun “Carnaval De Luz”un tanıtım konserlerinden birini 50. kuruluş yıl dönümlerini de hatırlayarak kuruldukları lisede vermeleri boşuna değil

“Carnaval de Luz”, U2’nun, 2017 tarihli “Songs of Surrender” albümünden bu yana yeni şarkılar barındıran ilk albümü. Aynı zamanda 10 yıldır adından, bazı özel iş birlikleri dışında pek söz edilmeyen U2’nun “ölmedik hâlâ buradayız” mesajı verdiği albüm. 10 yıl, hele ki günümüz dünyasında bir ömür kadar uzun. Yeni bir kuşak geldi, müzik dinlemeye başladı, kendi kulağını, kendi zevkini oluşturdu, yeni isimler listelerde yer aldı. Yapay zekâ büyük bir değişimin kapılarını açtı, stream müziğin yapısını değiştirdi ve bu sırada U2 ortada yoktu. Şimdi hem kaybettiği eski dinleyicisini memnun edecek U2 hem de yeni kuşağın dinleyeceği, onlara anlamlı gelecek laflar edecek. Koskoca U2 da olsanız kolay bir iş değil, bir defa bunu söyleyelim.

Zamanın ruhunu ıskaladı

U2, gerçekçi (ve biraz da acımasız) olursak, son 20 yıldır hatırı sayılır ne bir şarkı yaptı ne de bir albüm. 1970’lerden 1990’ların ortasına kadar devam eden altın döneminin ekmeğini yemekte hâlâ. Çünkü 2000’li yılların ve 2010’ların U2’su, devlet başkanlarıyla, uluslararası siyasetin figürleriyle, CEO’larla, fazla içli dışlı oldu. Herkesin arkadaşı, kankası hâline geldi. Her fotoğrafta yer aldı, herkesin elini sıktı. Her kampanyanın destekleyicisi, her çevre örgütünün baş konuşmacısı, her tür filantropi etkinliğinin yüzü olduğunuzda ve durmadan mesaj verip konuştuğunuzda yıpranmanız kaçınılmaz. Bono ve U2 bu işlere o kadar çok girdi, herkesle o kadar çok arkadaş oldu ki bir noktada zamanın ruhunu da ıskaladı. Yukarıda çok vakit geçirince aşağıda neler olduğunu, sokağı ıskalamak çok normal.

Dünya meselelerine eğiliyorum, insanlığın sorunlarını çözüyorum diye yola çıktı ve seçkinler çemberine fazla yaklaştı, içine girdi bir daha da çıkamadı. Vizyonunu, sözünü, mesajını, köklerini kaybetti.

Zengin ülkeleri üçüncü dünyaya yeteri kadar yardım etmemekle suçladı ama pop müzik tarihinin en büyük turnelerine imza atıp kasasını doldurduktan sonra memleketi, gayet de fakir bir ülke olan İrlanda’ya vergi vermemek için ana şirketini Hollanda’ya taşıdı. Vergi cennetlerine kayıtlı şirketler üzerinden Avrupa’da muhtelif ticari yatırımlar yaptı, nasıl derler, vergiden kaçındı. Bu durum 2017’de “Paradise Papers” adıyla bilinen ve basına sızan belgeler aracılığıyla ortaya çıktı.

George W. Bush ve Tony Blair gibi siyasi kişiliklerle çok içli dışlı oldu, bu isimlere meşruiyet kazandırdı. Bir yandan yürüttüğü insani kampanyalar konusunda bu gibi isimleri etkilemeye çalışırken, bir yandan da mesela kurduğu Cayman Adaları’na kayıtlı Elevation Partners adlı 2 milyar dolarlık fonla teknoloji yatırımları yapmayı ihmal etmedi.

Şimdi yeni albüm bir tür sıfırdan başlama, kendini yeniden keşfetme albümü. İmaj düzeltme çabası, bu durum bu şekilde ortaya konmasa da. Peki onlar için umut var mı? U2, bugünün müzik dinleyicisine anlamlı bir şey söylüyor mu? 1970’lerden bu yana aktif olan, 1987’deki “Joshua Tree”nin ardından dünyanın en büyük rock grupları arasına giren, 1991’deki “Achtung Baby” ile popa adım atıp alternatif kimliğini geride bırakan, ticari anlamda dünyanın en büyük grupları arasında yer almış U2’nun yeni albümü bir defa bir araya gelmiş yeniden müzik yapan dört grup üyesinin memnuniyetini yansıtıyor. “Biz ne yapıyorduk eskiden, müzik, evet her şey böyle başlamıştı.” Sanki bu tip bir uyanış var. U2, hakkını ödeyelim, pop tarihinin en iyi melodilerini, riff’lerini bulmuş ve bu alanda çağdaşlarını ve kendinden sonra gelenleri derinden etkilemiş bir grup.

Grubun mesajı

Edge’in basit ama sihirli, az ve öz yazan büyük yazarlar gibi etkili gitarı, Adam Clayton’ın müziğin bel kemiğine oturan bası, Larry Mullen Jr.’ın tam da şarkının ihtiyacı olanı tespit edip gereğini yapan davulu her zaman takdiri hak ediyor. Yiğidi öldürüp hakkını verelim. Bono’nun vokalleri elbette 20. yüzyılın en kalitelileri arasında. U2, 1976’da kuruldu ve kuruluş yıllarına dönmek istiyor. Bu albümün tanıtım konserlerinden birini 50. kuruluş yıl dönümlerini de hatırlayarak kuruldukları lisede vermeleri boşuna değil. Dublin’de Mount Temple Comprehensive School’da orta hâlli ailelerden gelen genç çocuklardı. Bono’nun babası postacıydı. Edge’in babası mühendis, Larry Mullen Jr.’ın babası memurdu. Bugün dünyayı farklı bir yerden görüp değerlendiriyorlar.

Albümün mesajı dünyanın karmakarışık bitmek tükenmek bilmeyen türbülansını yadsımıyor ancak konuya pozitif yaklaşıyor. Bizi sanat, anlayış ve sevgi kurtaracak U2’ya göre. Tuzu kuru bir yerden söylenen bu sözlerin ve verilen mesajların niyetini sorgulayamayız ama her biri anne babasından daha fakir, çok çalışsa da muhtemelen asla bir ev sahibi olamayacak, 5 - 10 yıl içinde tamamen değişecek bir dünyada ortaya çıkacak yeni mesleklere uyum sağlamaya çalışan genç insanlar bu mesajları ne kadar içselleştirir bunu göreceğiz.