s

Büyülü Fener’de sinema ruhu

Ankara Film Festivali, tek bir binaya bütün faaliyetlerini sığdıran yapısıyla en ‘festival gibi’ festivallerimizden. Bir belediyeye bağlı değil, büyük sponsorlar tarafından desteklenmiyor, sınırlı bir bütçe ve büyükelçiliklerin katkılarıyla düzenleniyor. Bir yandan bunun yarattığı, ekibin olağanüstü çabalarıyla giderilen sorunlar olsa da direktörü İrfan Demirkol’un açılış töreninde altını çizdiği gibi bağımsız bir film festivali ve taşıdığı mirasla da çok kıymetli.

İlk kez 1988 yılında Ankara Film Şenliği adıyla, Mahmut Tali Öngören ve Aziz Nesin’in önderliğinde Bilim ve Sanat, Bilar A.Ş. ve Mülkiyeliler Birliği’nin ortaklığında hayata geçirildiğini, bugün festivali düzenleyen Dünya Kitle İletişimi Araştırma Vakfı’nın ise 11 Ocak 1991’de kurulduğunu hatırlayalım. Pek çok sinemacının kişisel tarihinde de önemli yer tutan, önemli yönetmenlerimizin ilk kısa filmlerine kucak açmış bir tarihten söz ediyoruz.

Festivalin bütün filmlerinin gösterildiği, kapısı sokağa açılan Büyülü Fener Sineması da festival ruhunun en önemli taşlarından biri. Ben Orta Dünya’sıyla, Ade Miel’iyle, küçük vintage dükkânlarıyla o sokağın başlı başına bir festival olduğunu düşünüyorum. Çok sözü edilen Ankara izleyicisi de gerçekten bir başka. Bir kere Ankara üniversitelerine bırçlu olduğumuz çok genç bir kitle var ve gerçekten geleceğe dair umt verecek kadar ilgili ve bilgililer.

“Oyuncu işsizdir”

Büyülü Fener 37. Ankara Film Festivali’nde sadece filmlere değil sektörün meselelerini masaya yatıran söyleşi ve panellere de ev sahipliği yapıyor. Bunlardan ilki, Oyuncular Sendikası iş birliğiyle düzenlenen “Senaryo Dışı: Oyuncunun Çalışma Hayatı” başlıklı söyleşi oldu. Konuşmacılar Sendika Genel Başkanı Zuhal Olcay ve Yönetim Kurulu Üyesi Esin Aslan’dı.

Konu dizi sektöründeki kriz ve “Fatura oyunculara ve set emekçilerine kesilmemeli” mesajıyla başladı. Biliyorum, pek çok kişi için oyuncular para sorunu olmayan insanlar. Ünlü demek eşittir tuzu her daim kuru demek. Bu genelin çok üstünde rakamlar alan bir avuç insan için geçerli ama çoğu oyuncu için hayat proje beklemek ve geldiğinde de onun her an bitebileceği ihtimali arasında bir sarmalda geçiyor. Güvenceden yoksun bir sarmal.

Zuhal Olcay durumu Meryl Streep’in bir röportajda söylediği “Oyuncu demek işsiz demektir” sözüyle özetliyor: “Biz aslında işsiziz. İş verildiğinde kanatlanıyoruz, ne güzel para kazanacağız diye. Fakat dizi diyelim altı ay sürdü, o da şanslıysanız, sonra işsizsiniz. Daha beteri, üç bölüm sonra kalkıyor diziniz, yine işsizsiniz. Dolayısıyla burada oyuncuların haklarının savunulması, baştan bazı güvencelerin verilmesi, anlaşmaların ona göre yapılması temel meselelerimizden biri”.

Esin Aslan da çekimlerden aylar önce başlayan hazırlık ve prova süreçlerine dikkat çekiyor. Gidip geldiğiniz, emek verdiğiniz, bu süreçte başka iş yapmadığınız ama hiçbir ücret almadığınız çalışma zamanları. “İşçi olarak çalıştırılıp patron gibi fatura kestirilerek haklarımızın birçoğunu alamaz duruma geliyoruz” diyor.

Bir de tabii sözleşmelerin avukatlara okutmadan imzalanmamasını hatırlatıyor: “Geçen hafta bir oyuncu arkadaşımız, oynadığı dizinin sözleşmesiyle yapay zekâ haklarını da devrettiğini imza attıktan sonra öğrendi. Eskiden uzay hakları alınırdı, şimdi yapay zekâ hakları alınıyor”.

Daha birkaç gün önce Erkan Kolçak Köstendil’in Ay Yapım’ın yapay zekâ stüdyosu AI Yapım tarafından hazırlanan “Çukur: Vartolu” projesinde izinsiz kullanılan kendi yüzüne verdiği tepkiyi konuşmuştuk. Döne döne “Yapay zekâ işimizi elimizden alacak mı?” diye soruyoruz ama asıl mesele hâlâ insanların onu nasıl kullanacağında bitiyor.

Haber Yorumları

Henüz Yorum Yapılmamış.

Sende Yorum yap

Son dakika haberler

En güncel ve en doğru, tarafsız haberin merkezi.