s

Yerli ve Milli Eğitim mi, PISA odaklı eğitim mi?

Sınav odaklı eğitimden kurtulalım derken bu kez çok daha sancılı bir sürecin içinde bulduk kendimizi.

Soruları yapay zekâ (YZ) hazırlıyor, ölçme değerlendirmeyi de PISA yapıyor!

Daha da enteresanı “Maarif Modeli”yle övünen MEB, dış güçlerin ve henüz kendi söylediklerine kendisi de yeterince güvenmeyen, sürekli halüsinasyon gören ve giderek durağanlaşan YZ’ye bel bağlamış durumda.

PISA sıralamalarındaki yükselmeyi ve yapay zekâya hazırlatılan soruları eşi benzeri görülmemiş bir devrim gibi sunuyor!

Alkışlayanları da hiç az değil.

Peki doğru yolda olan kim?

MEB mi yoksa eleştirenler ve fabrika ayarlarına dönülmesini isteyenler mi? MEB her ne kadar ilkokullarda her ne ad altında olursa olsun sınavları, sıralamayı, kıyaslamayı, not vermeyi yasaklasa da Cumhuriyet’in ilk yıllarındaki ya da kendi öğrencilik yıllarımızdaki eğitim sistemi ile bugünkü yapay zekâ ve PISA destekli eğitim modelini gelin birazcık kıyaslayalım:

■ Öğrenciler dün mü daha mutluydu, bugün mü?

■ Hemen her kademedeki öğrenci ve mezunlar dün mü daha donanımlılardı, bugün mü?

■ Okulların altyapısı dün mü daha iyiydi, bugün mü?

■ Öğretmenler dün mü daha idealist, yetkin ve mutluydu, bugün mü?

■ Ders dışı aktivitelere örneğin sanata, spora, el becerilerine, kol çalışmalarına ve sosyal etkinliklere dün mü daha çok zaman ayrılıyordu, bugün mü?

■ Lise ve üniversiteye geçişte dün mü daha çok zorlanıyorlardı, bugün mü?

■ Eve en yakın istediğiniz bir okula girmek dün mü daha kolaydı, bugün mü?

■ Beslenme saatleri ve ders sırasında karnı açlıktan guruldayan öğrenci sayısı dün mü daha çoktu, bugün mü?

■ Mezun olduktan sonra işe girme dün mü daha kolaydı, bugün mü?

■ En iyi okulları kazanma ve yurt dışından kabul alma dün mü daha yüksekti, bugün mü?

■ Eğitim sistemi dün mü daha adil, daha ulaşılabilir, daha objektifti, bugün mü?

■ Veliler çocukları için dün mü daha çok zaman ve para harcıyordu, bugün mü? Dün mü daha mutlulardı, bugün mü?

■ Verdikleri emeğin, zamanın ve paranın karşılığını dün mü fazlasıyla alıyorlardı, bugün mü?

■ Öğrenciler dün mü daha çok kitap okuyordu, bugün mü?

■ Mezunlar dün mü daha entelektüel bir derinliğe sahipti, bugün mü?

■ Çocuklarımız, gençlerimiz doğaya, çevreye, büyüklerine saygı konusunda dün mü daha duyarlılardı, bugün mü?

■ İşverenler dünkü mezunlardan mı daha memnunlardı, bugünkülerden mi?

■ Ne okulda ne de işte olmayan öğrenci sayısı dün mü daha çoktu, bugün mü?

■ Okumuşların ve diplomaların itibarı dün mü daha yüksekti, bugün mü?..

Benzeri daha onlarca soru sıralayabiliriz ve cevapları da pedagojik olmasa da siyasi bakış açısına göre kişiden kişiye değişebilir.

Bu noktada önemli olan sıralama ve popülist uygulamalar değil, vicdanın sesi ve gelinen son noktadır.

Dünya genelinde eğitim bakanlığının önünde “Milli” kavramı olan çok az ülke var ve onlardan birisi de biziz.

Milli Mücadele ile kurulan bir devletin eğitimde ve savunmada “milli”liği araması şaşılacak değil alkışlanacak bir durumken çözümü ve iltifatı içeride değil de dışarıda arıyor olmamız çok manidar.

Yurt dışı değerlendirme süreçlerinin bir önemi yok mu? Elbette var ama hiçbir değerlendirme milli, manevi değerlerimiz, çocuklarımızın mutluluğu ve ülkemizin ihtiyaçlarından çok daha önemli değildir.

■ Anayasa ve temel eğitim kanunundaki amaç ve hedefler ile uygulamadan elde edilen sonuçlar birbiriyle ne kadar örtüşüyor?

■ Eğitilmiş insan gücü ülkemizin ihtiyaçlarını hangi oranda karşılıyor?

■ İstihdama yönelik bir insan gücü planlaması ve yaşam için eğitim söz konusu mu?

■ Öğrencilerimizin ilgi, yetenek, beceri ve yetkinlikleri ile hayalleri doğrultusunda bir eğitim sistemi söz konusu mu? Daha da önemlisi bunların keşfedilmesi, geliştirilmesi ve doğru yönlendirilmeleri konusunda gerekli hassasiyet gösteriliyor mu?

■ Düşünen, soran, sorgulayan nesiller yetiştirilmesini sadece Anayasa ve yasalarda değil hükümet programlarında da ısrarla vurgulamamıza rağmen gereğini yerine getirebiliyor muyuz?..

Eğitim hangi yaşta, hangi görüşte, hangi statüde olursa olsun hepimizin ortak sevdası. Hem devlet hem de aile bütçesinden en büyük payın ona ayrılması da bunun bir göstergesi. Bu yüzden eğitime yönelik samimiyetimiz asla sorgulanamaz ama uygulamaya yönelik adımlar, milli, manevi değerler, vicdanlar ve sonuçları konusunda her daim sorgulanmalıdır. Uluslararası değerlendirmeler elbette önemli ama çocuklarımızın ve ülkemizin geleceğinden çok daha önemli değil.

Özetin özeti: Eğitim, mutsuzluğun değil mutluluğun lokomotifi olmalıdır!..

Haber Yorumları

Henüz Yorum Yapılmamış.

Sende Yorum yap

Son dakika haberler

En güncel ve en doğru, tarafsız haberin merkezi.