Mutlu görünme tuzağı
Günümüzde mutluluk, yalnızca hissedilir olmaktan çıkıp aynı zamanda başkalarına da kanıtlanması gereken bir duyguya dönüşmüş durumda. Sosyal medyada paylaşılan fotoğraf karelerini, kusursuz geçen tatilleri, her daim gülümseyen yüzleri ve her şey yolundaymış izlenimi veren yaşamları gören birçok kişide, mutluluğun sürekli hissedilmesi gereken bir duygu olduğu algısı güçlenebiliyor. Oysa hiçbir hayat, yalnızca güzel anlardan ibaret olamaz. Tıpkı mevsimler gibi insanın duyguları da değişim gösterir. Bazen umut verir, bazen yorar bazen de öylece durup nefes almaya ihtiyaç duyar.
Elbette yaşadığımız güzel anları paylaşmak, sevincimizi sevdiklerimize ulaştırmak son derece doğaldır. Ancak zaman içinde gerçekten mutlu olmak ile mutlu görünmeye çalışmak arasındaki çizgi belirsizleşebilir. Kişi, farkında bile olmadan aslında nasıl hissettiğine değil, dışarıdan nasıl algılandığına daha fazla odaklanabilir. Böyle bir durumda ise duygular yaşanmaktan ziyade sergilenmeye başlayacaktır.
Neredeyse her gün onlarca farklı hayatın en güzel anlarına tanıklık ediyoruz. Birbirinden mutlu aileler, kusur barındırmayan ilişkiler, başarı hikâyeleri ve keyif dolu anlar… Ancak gördüğümüz her kare, hayatın yalnızca küçücük bir bölümünü yansıtmaktadır. Bir fotoğrafın ya da kısa bir videonun, yaşanmışlıkların tamamını anlatabilmesi mümkün değildir. Bunu bilmesine rağmen insan, doğası gereği zaman zaman kendi yaşamını gördükleriyle kıyaslayabilir. Kendi sıradan günlerini, başkalarının cımbızla seçilmiş birkaç dakikasıyla, hatta birkaç saniyesiyle karşılaştırdığında, gerçek ile görünen arasındaki mesafe kolayca unutulabilir.
Son yıllarda mutluluk üzerine çok daha fazla konuşuluyor, çok daha fazla içerik üretilip tüketiliyor ve karşımıza sayısız öneri çıkıyor. Bu durum farkındalık açısından değerli olsa da bazen her koşulda pozitif kalmak, yaşanan her olayı hemen anlamlandırmak ve her acının sonunda mutlaka büyük bir dönüşüm yaşamak gerektiği düşüncesini de beraberinde getiriyor. Evet, yaşanan deneyimlerden dersler çıkarmak elbette anlamlı, ancak bunun herkes için aynı zamanda ve aynı şekilde gerçekleşmesini beklemek hiç de gerçekçi değil.
Her acı büyük bir kazanımla sonuçlanmayabilir. Her kayıp bizi daha güçlü hissettirecek diye bir şey yok. Bazı yaşanmışlıklar sadece zordur, o kadar. İnsan bazen yorulur, üzülür, hayal kırıklığı yaşar ve yaşadıklarını anlamlandırabilmek için biraz zamana ihtiyaç duyar. Hatta bazen de geriye yalnızca kabul etmeyi öğrenmek kalır. Her zorluğun ardından kusursuz bir dönüşüm gerçekleşmesini beklemek, farkında olmadan kişinin omuzlarına yepyeni bir yük daha ekleme riskini barındırır.
Hayatın her anında güçlü, neşeli ve pozitif kalmaya çalışmak da sürdürülebilir olamaz. Çünkü insan, sürekli mutluluk hissederek yaşayan bir varlık değildir. Üzüntü, kaygı, öfke, özlem ve belirsizlik gibi kavramlar da yaşamın doğal akışı içinde kendine yer bulur. Bu durumların varlığından, kişinin yetersiz ya da başarısız olduğu sonucu çıkmaz. Bazen en büyük ihtiyaç, kendimizi mutlaka iyi hissetmeye zorlamak değil, o an gerçekten ne hissediyorsak onu fark edebilmek ve buna izin verip yaşayabilmektir.
Kendimize zaman zaman şu soruyu sormamız gerekir: “Ben gerçekten mutlu muyum, yoksa mutlu görünmeye mi çalışıyorum?” Çünkü gerçek mutluluk, her gün gülümsemek ya da yaşanan her olaydan anında bir anlam çıkarabilmek demek değildir. Bazen durabilmek, dinlenebilmek, üzgün olduğunu kabul edebilmek ve kendine şefkatle yaklaşabilmektir mutluluk. Hayat, yalnızca mutlu anların değil, tüm duyguların bir araya gelmesiyle varlık bulur. Belki de insanı gerçekten özgürleştiren şey, başkalarına mutluluğunu kanıtlamaktansa her duygusuyla kendine iyi gelmeyi öğrenebilmektir.
Sende Yorum yap