Türk futbolunun bitmeyen yabancı sınırı meselesi
Türk futbolunda bazı tartışmalar vardır.
Bir süre konuşulur.
Sonra kapanır.
Yabancı sınırı onlardan biri değil.
Çünkü bu konu hiçbir zaman çözülmüyor.
Sadece şekil değiştiriyor.
Bir dönem 6+0+4 oluyor.
Sonra 8 oluyor.
Sonra 14 oluyor.
Sonra yeniden kısıtlanıyor.
Ardından tekrar serbest bırakılıyor.
Yıllar geçiyor ama tartışma aynı yerde kalıyor.
Belki de asıl problem tam burada başlıyor.
Çünkü Türk futbolu uzun zamandır yabancı sayısını konuşuyor.
Ama oyuncu yetiştirmeyi konuşmuyor.
Sorunun kaynağını değil, sonucunu tartışıyoruz.
Yabancı sınırını savunanların temel argümanı belli.
Türk oyuncular daha fazla süre alsın.
Milli takım güçlensin.
Genç oyuncular ön plana çıksın.
Kulağa oldukça mantıklı geliyor.
Ancak futbolun son yıllarda bize gösterdiği tablo biraz farklı.
Çünkü iyi oyuncular kontenjanlarla yetişmiyor.
Doğru sistemlerle yetişiyor.
Bugün Avrupa’nın en büyük liglerine baktığımızda genç oyuncuların önünü açan şey yabancı kuralı değil.
Akademi yatırımları.
Scout sistemleri.
Oyuncu gelişim planları.
Ve uzun vadeli futbol projeleri.
Türkiye ise yıllardır daha kolay yolu seçmeye çalışıyor.
Sorunu çözmek yerine kuralı değiştiriyor.
Ama her yeni kural birkaç yıl sonra aynı tartışmayı yeniden başlatıyor.
Bu yüzden yabancı sınırı artık bir futbol politikası olmaktan çıktı.
Bir refleks haline geldi.
Bir şeyler kötü gittiğinde ilk akla gelen çözüm oluyor.
Oysa gerçek soru başka.
Türk futbolu neden yeterince oyuncu üretemiyor?
Neden kulüpler genç oyunculara güvenmekte zorlanıyor?
Neden altyapılar yıllardır beklenen seviyeye ulaşamıyor?
Bu soruların cevabı yabancı sayısında değil.
Futbolun temelinde yatıyor.
Üstelik yabancı sınırının sık sık değişmesi kulüpler için de ayrı bir problem yaratıyor.
Çünkü hiçbir plan istikrarsızlık üzerine kurulamaz.
Bir kulüp beş yıllık kadro planlaması yaparken, iki yıl sonra hangi kuralla oynayacağını bilmiyorsa ortada ciddi bir yönetim sorunu vardır.
Futbolda başarı çoğu zaman istikrarla gelir.
Biz ise yıllardır kuralları değiştirerek istikrar arıyoruz.
Bu yüzden yabancı sınırı tartışmasının artık farklı bir noktaya taşınması gerekiyor.
Mesele kaç yabancıyla oynandığı değil.
Kaç kaliteli yerli oyuncu yetiştirilebildiği.
Çünkü güçlü futbol ülkeleri yabancıları azaltarak büyümedi.
Kendi oyuncularını geliştirerek büyüdü.
Türk futbolunun da artık sayıları değil, sebepleri konuşması gerekiyor.
Yoksa birkaç yıl sonra yine aynı masaya oturacağız.
Sadece kuralın adı değişecek.
Tartışmanın kendisi ise hiç değişmeyecek.
Sende Yorum yap