Bakın, bu hafta öyle “kadersel kırılmalar, büyük yüzleşmeler” haftası değil.
Daha sinsi… daha hayatın içinden.
Ve açık konuşayım, çoğu şey küçük detaylardan büyüyecek.
Son günlerde yaşanan olaylar hepimizi derinden sarstı. İçimiz sıkıştı, kalbimiz ağırlaştı, kelimeler bazen yetersiz kaldı. Ama belki de en çok düşündüren şu oldu: Bütün bunlar çocukları nasıl etkiliyor? Biz yetişkinler bile olan biteni anlamlandırmakta zorlanırken, çocuklar bu duyguları çok daha sessiz ve derinden yaşıyor. Onlar çoğu zaman anlatamıyor ama hissediyor. Korkuyu, belirsizliği, huzursuzluğu... İşte tam da böyle zamanlarda şunu fark ediyoruz. Çocukların iyi olması, sandığımızdan çok daha hassas bir dengeye bağlı.
İran’ın bölünmüş siyaseti, ABD Başkanı’nın sürekli değişen açıklamaları derken, İslamabad’da gerçekleşmesi ümit edilen ikinci tur müzakereler belirsizliğe sürüklendi... Tahran heyet göndermeyeceğini, Trump ateşkesi uzattığını söyledi
Bankacılık sektörü uzun süredir dijitalleşmenin dönüştürücü etkisini yaşıyordu ama geçen hafta Madrid’e yaptığım bir ziyarette gördüm ki bugün gelinen noktada, bu dönüşüm yalnızca bir ön hazırlıkmış. Asıl kırılma, yani yapay zekâ çağı aslında şimdi başlıyor.
Tam da derbi öncesinde kupa maçı şart mıydı? Bu işin şakası gibi görünüyor ama Konyaspor-Fenerbahçe maçı böyle bir tempoda oynandı.
İlki 1954’deydi. İkincisi için 48 yıl beklemek zorunda kaldık… Neyse ki hasret yıllarında giderek azalan bir grafiğimiz var. Kore-Japonya’daki Dünya Kupası üçüncülüğümüzden sonra sadece (!) 24 yıl beklemiş olacağız. İstatistik böyle diyor. Arada kaçırdığımız yıllar da var. Neyse, oraya kadar uzanmak o kadar da gerekli değil.
Aradan yüzyıllar geçse de “Kervan yolda düzelir” mantığından asla vazgeçmedik. Akıldan, bilimden, öngörüden, tecrübeden ve en önemlisi de yaşananlardan hiç ders almadık. Önleyici tedbirler ise hiçbir zaman umurumuzda olmadı!
Dün Türkiye Seyahat Acenteleri Birliği (TÜRSAB) Başkanı Firuz Bağlıkaya ile bir araya geldim. Anlattıkları, kilitlenmiş bir sistemin fotoğrafıydı. Herkesin dilinde aynı cümle var: “Vize alamıyoruz.” Ama Bağlıkaya’ya göre mesele bu değil. Asıl sorun, randevuya ulaşamamak: “Vatandaş vize alamadığını düşünüyor ama problem randevuya ulaşamamak. Daha baştan sistemin dışında kalıyorlar” diyor. Verdiği rakam çarpıcı. Son üç yılda yalnızca randevu alınamadığı için bize müracaat eden seyahat acentalarının en az 500 milyon euro ciro kaybı, 50 milyon euro da kâr kaybı oluşmuş. Üstelik bu kayıplar vize reddinden değil, randevuya erişilememesinden kaynaklanıyor.
Amerikan ekonomisi, ciddi bir krizle karşı karşıya. Bu kadar büyük bir ekonomi, muhtemelen hemen her türlü krizi öyle ya da böyle atlatabilirdi; iki yılda bir yapılan Temsilciler Meclisi’ndeki 435 sandalyenin tamamı ve Senato’daki 100 sandalyenin 33’ünün yeniden seçileceği ara seçimlere 200 günden az kalmış olmasaydı.
