Kanıtlanmamış hayat, yaşanmış sayılmıyor. İnsanın serüveninde durum hep öyleydi aslında. Tarih söylemi ve kalıntıları, edebiyat, sanat hep yaşamış olmanın kanıtlarıdır. Hatta soy sürme, ataların yaşamış olduklarını kanıtladığı için anlam kazanır. “Geriye bırakılan şey” yaşamışlığın kanıtıydı, anılar da buna dahil.
Savaşın ya da savaşta yaşanan olayların varlığı bile tartışmalı hale gelirken, siyaset artık neyin olduğundan çok neyin nasıl anlatıldığı üzerinden ilerliyor. Son bir aydır Trump’ın İran’a dair yaptığı açıklamalar ile İran’ın bu açıklamalara verdiği karşılıklar arasında dikkat çeken bir tekrar var. Bir taraf “görüşme oldu”, “temas kuruldu”, “ileri adım atıldı” gibi iddialarla ilerlerken diğer taraf hemen her defasında bu iddiaları yalanlıyor.
Aslında bu pazar, yazın yaklaşmasıyla birlikte İbiza (Isla Blanca) eğlencelerinden ve Belçika’nın Ankara Büyükelçisi Hendrik Van de Velde’nin bizlere nasıl başarılı bir şekilde “haber atlattığından” bahsetmek istiyordum. Ancak dış politika gündemi o kadar yoğun ki, bu keyifli konuları haftaya bırakmak zorunda kaldım.
Dünyanın bize uzak olmayan birçok köşesinde silahlar ateşleniyor. Bazı cephelerde savaş sürüyor, bazı yerlerde namluların ateşi tam sönmüş değil.
“Bazı insanlar gücün silah namlusundan çıktığına inanır. Öyle de olabilir. Ancak tarih, bunun hiçbir zaman iyi bir şekilde veya uzun süre devam etmediğini göstermektedir”
Okuma, yazma, dinleme, konuşma deyip geçmeyin. Her biri birbirinden önemli.
Her saat kadranı bir okuma yüzeyidir. Hatta harfler, renkler ve tekrarlar burada birer işarettir. Asıl mesele ise bu işaretlerin neyi görünür kıldığıdır.
